Realistyczne wyposażenie

Pancerz

Średniowieczny żołnierz przeważnie sam dbał o swoje wyposażenie, zatem armie często bywały różnorodnie uzbrojone i pstrokate. Różnice w posiadanym majątku i pozycji społecznej wpływały również na posiadane uzbrojenie ochronne, tak więc nikogo nie dziwił

widok poborowego w wytartych skórach walczącego ramię w ramię z rycerzem w lśniącej zbroi płytowej. Jakkolwiek, pomimo wielkiego rozrzutu w wartości tych pancerzy, każdy miał swoje wady i zalety, których odwzorowanie znajdziecie w Glorii Victis.

Lekki pancerz

Czy wybierzesz lekki napierśnik z gotowanej skóry, czy też lnianą przeszywanicę, zapewnią one niedoścignioną dla cięższych pancerzy mobilność, a także przyzwoitą ochronę. Powszechna dostępność skóry i lnu powoduje, że zbroje te są dużo tańsze niż inne i to one właśnie chronią ciała większości żołnierzy i mniej zamożnych wojaków. Niewielka waga pozwala również użytkownikom błyskawicznie unikać ciosów, którym nie uciekliby, nosząc cięższy i mniej wygodny pancerz.

Średnie pancerze

Do tej grupy zaliczają się zarówno kolczugi i wszelkie elementy wykonane ze splotu kolczego, jak też zbroje skórzane podbijane stalowymi płytkami. Pancerze z tej klasy, jak choćby brygantyna, zapewniają przyzwoitą ochronę przed obrażeniami, nie odbijając się mocno na mobilności. Wszechstronność sprawia, że jest to najpopularniejszy rodzaj pancerza, często spotykany w formacjach piechoty. Należy jednak pamiętać, iż zbroi tej klasy nie wytworzy początkujący rzemieślnik, toteż i cena nie będzie najniższa.

Ciężkie pancerze

Żaden średniowieczny pancerz nie zapewni takiej ochrony jak pełna zbroja płytowa. To szczytowe osiągnięcie mistrzów płatnerskich, jednak niezwykle zaawansowane techniki niezbędne przy jego wykuwaniu sprawiają, że na takie wyposażenie stać jedynie najbogatszych. Ponadto niezwykła ochrona znacząco odbija się na wygodzie i swobodzie ruchów. Poprzez idealne dopasowanie do ciała, zbroja płytowa nieznośnie nagrzewa się w słońcu, poddając wytrzymałość użytkownika ciężkiej próbie – jeśli nie jesteś na to gotowy, ryzykujesz ugotowanie żywcem. Natomiast widok rycerzy szarżujących z pochylonymi kopiami, dosiadających potężnych koni i opancerzonych w pełną płytę, dodającą im dodatkowego pędu, sieje niezrównany popłoch w szeregach wroga.

Broń

Okres średniowiecza to nieustanna rywalizacja pomiędzy płatnerzami i zbrojmistrzami – zadaniem pierwszych jest zapewnić wojownikom przeżycie w konfrontacji z dziełami zbrojmistrzów, którzy z kolei dążą do pokonania wytworów płatnerzy. Przez wieki ta bezpardonowa walka trwała nieustannie i choć ostatecznego przełomu dokonała dopiero

broń palna, w efekcie powstał szeroki wachlarz dostępnych rodzajów broni, niezwykle skutecznych przeciw konkretnym typom pancerza.

Broń do walki w zwarciu

Stan rycerski do walki w zwarciu bez namysłu sięgał po miecz. Symboliczny, ugruntowany tradycją kształt głowni umożliwiał zarówno wykonywanie cięć, jak i sztychów, siejąc popłoch wśród lżej opancerzonych formacji. I choć broń ta ostatecznie przegrywa w starciu ze zbroją płytową – ciosy ześlizgują się bądź odbijają od krzywizn – sztylety, mizerykordie czy nadziaki skutecznie go uzupełniały, umożliwiając zadanie obrażeń w miejsca niechronione przez stal. Ponadto w użyciu pozostawały bronie obuchowe, takie jak młoty, kiścienie, buzdygany oraz topory, których siła uderzenia nie była w pełni tłumiona przez pancerz.

Broń drzewcowa

Broń ta, dzięki osadzeniu żeleźca na długim trzonie, charakteryzowała się znacznie większym zasięgiem niż tradycyjny oręż. Oprócz oczywistej przewagi, wynikającej z możliwości walki bez narażania się na ciosy ze strony przeciwnika, z racji większej wagi i przeniesienia środka ciężkości na żeleźce powodowała również znacznie większe obrażenia. Długość broni stawała się jednak niebezpieczną wadą, gdy starcie przeradzało się w walkę wręcz – glewie, piki i halabardy stawały się bezużyteczne. Warto jednak zaznaczyć, iż gizarmy oraz młoty bojowe w sprawnych rękach pozostawały zabójczą bronią nawet na krótkich dystansach. Natomiast symbolem kawalerii były lance i kopie, przerażająco skuteczne podczas szarż.

Broń dystansowa

„Trening czyni mistrza” to najlepsze określenie dla broni strzeleckiej. We właściwych rękach staje się niezwykle śmiercionośnym narzędziem – jeśli wybierzesz właściwą pozycję, przeciwnik nie zdąży do ciebie dotrzeć ani nawet cię zauważyć. Broń dystansowa dzieli się na trzy grupy: łuki, kusze oraz broń miotaną. Łuki długie oraz kompozytowe odznaczają się wyśmienitym zasięgiem oraz szybkostrzelnością, nie przebiją jednak najlepszych pancerzy. Kusze natomiast wymagają więcej czasu na oddanie strzału, w zamian oferując większą siłę przebicia. Broń miotana to przeróżne przedmioty oraz rodzaje broni, którymi możesz rzucić w przeciwnika – ogranicza cię jedynie siła własnych mięśni. Broń dystansowa jest także nieodłącznym elementem każdego oblężenia, zarówno wśród oblegających, jak i obrońców, choć tym drugim przewagę zapewnia wysokość, z której strzelają.