Ismirowie

Kultura i ustrój

System polityczny Ismirów (właściwie: Ysmirów) opiera się na plemionach, którymi rządzą jarlowie – najzamożniejsi, najstarsi lub najdzielniejsi członkowie klanów. Zamieszkują oni wolne księstwa w Nordheimie. Jako że żywiołem Ismirów jest wojna, do poziomu sztuki wynieśli kunszty kowalstwa i płatnerstwa, a ceny ismirskiej stali należą do najwyższych w świecie.

Podobnie jak Midlandczycy, Ismirowie zanoszą modły do Praojca. Wyznają jednak „czystą” formę tej wiary – odrzucają wszelkie dogmaty Pontyfików i lektorów.

Nie czczą też Gelianda, choć uznają go za proroka. Wierzą natomiast, iż bogowie – Praojciec, Pramatka oraz ich liczne potomstwo i boscy domownicy – są podobni do samych Ismirów.

W kulturze Ismirów wielką rolę odgrywają pieśni – służą nie tylko rozrywce, lecz także pomagają wojownikom całkowicie skupić się na walce. Ismirowie wykorzystują je również do przekazywania opowieści o minionych wiekach i dawnych bohaterach.

Ludność

Ismirowie to naród potężnej budowy – przewyższają nawet Midlandczyków, mierząc ponad sześć stóp wzrostu. Ta cecha pozwoliła im przeżyć w niegościnnych tundrach Nordheimu. Mężczyźni bez wyjątku noszą długie brody, niekiedy zaplecione w warkocze. Niemal wszyscy Ismirowie mają jasne lub rude włosy.

Surowe krainy rodzą surowych ludzi – i tacy są Ismirowie, o twarzach ogorzałych od mrozu. Kochają walkę i utrzymują się z wypraw łupieżczych. Wielkim szacunkiem darzą prawdziwych wojowników i kowalskich mistrzów, szczycą się również zdobytymi w boju bliznami. W krajach wiecznej zimy nie ma miejsca na filozoficzne dylematy – liczy się siła mięśni i odwaga w sercu.

Nie sposób natomiast odmówić Ismirom honoru. Dane słowo znaczy dla nich więcej niż życie, choć na ogół nie chowają długo urazy ‒ nieraz widzi się Ismira pijącego przy jednym stole z człowiekiem, którego pysk obił za obrazę.

Jest to również naród znany z niespotykanej gościnności. Znużony wędrowiec zawsze może liczyć na nocleg przy domowym palenisku, ciepłą strawę i dzban grzanego piwa.

Ismirowie słyną jako wielcy żeglarze, kowale i najemnicy, którzy nie lękają się śmierci w walce czy na morzu.

Wojskowość

Z racji swej budowy, Ismirowie z łatwością posługują się bronią dwuręczną. Ich potężne topory przełamują tarcze wrogów, zaś wielkie miecze przerąbują wrogów wpół. Do bitwy przywdziewają doskonale wykonane zdobione zbroje i okularowe hełmy. Często również malują twarze w barwy klanowe. Drużyny Ismirów składają się niemal wyłącznie z piechoty, przez co największe znaczenie mają męstwo i siła. Trudno mówić tu o organizacji i wyszukanych formacjach, choć wojownicy z północy skutecznie potrafią chronić się za murem tarcz. Najczęściej jednak atakują bez namysłu, rzucając się na wroga z pieśnią na ustach. To najgorsze, co może spotkać przeciwnika – wróg, który pragnie zabijać bardziej niż pozostać przy życiu.

Przez stulecia niejeden midlandzki żeglarz modlił się do Gelianda o życie, gdy tylko ujrzał na horyzoncie smocze łodzie Ismirów. Ten stan rzeczy zmienił pokój w Nervalu, na mocy którego Ismirowie otrzymali we władanie pas północnego wybrzeża. Założyli tam księstwo Styrborg ze stolicą w twierdzy Styrhale, formalnie zależne od Logres. W praktyce jednak księstwo utrzymało względną swobodę, stając po różnych stronach barykady w wielu waśniach i sporach.

Ismirowie słyną jako nieustraszeni wojownicy – i dlatego gwardia królów Logres od wieków składa się wyłącznie z najemników tej nacji. Służąc monarchom, brali udział w wielu krucjatach przeciw Azebom, gdzie zdobyli sławę niezłomnych i niepowstrzymanych w boju. Znane wszystkim są pieśni o gwardzistach tak honorowych, że prędzej zginą, niż dopuszczą przeciwnika przed oblicze władcy. O strażnikach, którzy z szaleńczym śpiewem na ustach murem nagich piersi osłonią królewski majestat. O wojownikach, którzy nie znają znużenia ni strachu i plują śmierci w twarz, nawet gdy skruszą topory i stają po łydki we własnej krwi.

Krainy

Ojczyzną Ismirów jest Nordheim – mroźna kraina na dalekiej północy. Tam, pośród lodowców, niegościnnych skał i ostrych zamieci żyją w niezależnych księstwach. Po ugodzie w Nervalu należy do nich księstwo Styrborg, zajmujące północne wybrzeże Midlandu.