Midlandczycy

Kultura i ustrój

System panujący w Midlandzie to połączenie feudalizmu i patriarchatu. Zgodnie z wolą Gelianda, Najwyższego Pana, od zarania dziejów duchem nieśmiertelnym rządzi pontyfik, zaś sprawami doczesnymi i państwowymi ‒ monarcha. Jednakże od wieków Midland podzielony jest na dwa królestwa: Logres na zachodzie i Wenedię na wschodzie, które mają niezależnych władców.

Czasy spokojnych, światłych rządów przeplatają się z wojenną zawieruchą i buntami, podsycanymi przez demagogów i pogan, uparcie oddających cześć Chortowi. Ponadto możni ‒ baronowie, książęta i rycerstwo ‒ nieustannie dążą do uzyskania większych swobód i przywilejów.

Naturalnie migracje w systemie feudalnym są mocno ograniczone, jednak niespokojne czasy coraz bardziej sprzyjają pogoni za chwałą i zaszczytami.

Ludność

Większość Midlandczyków to ludzie rośli. Choć rzadko zdarza się, by sięgali powyżej sześciu stóp wzrostu, na Azebów na ogół patrzą z góry ‒ dosłownie i w przenośni. Nie sposób wymienić wszystkich barw włosów wystepujących w Królestwie Północy; wielu mężczyzn nosi brodę lub wąsy, niemal wszyscy zaś podgalają głowę na rycerską modę.

Dewizą Midlandczyków jest honor, zaś duma to rzecz święta. Szczycą się bowiem zarówno kunsztem szermierczym, jak i zdolnościami strzeleckimi oraz jeździeckimi. Chlubią się również faktem, iż historia najznamienitszych rodów sięga jeszcze czasów Hilleadu ‒ pradawnego królestwa, w którym narodził się sam Król Ludzi i Syn Praojca, Geliand.

Duma Midlandczyków niejednokrotnie stawała się przekleństwem ‒ popychała bowiem prawych ludzi do bratobójczych wojen, walk o władzę i zbrojnych wystąpień przeciwko monarchom. Pozwalała im wszakże dokonywać również cudów, które bardowie po dziś dzień wychwalają w pieśniach, zaś Azebowie wspominają z trwogą. Zdecydowanie jest to naród dumny i niepokorny.

Midlandczycy zanoszą modły do Praojca i jego syna, Gelianda, prosząc o ochronę przed bestiami Chorta.

Wojskowość

Na polu bitwy nie dziwi widok zamożnego midlandzkiego barona noszącego pełną zbroję płytową i piękną saladę, otoczonego świtą w lekkich brygantynach i lśniących łebkach. Jednakże większość rycerzy i wojowników w Midlandzie rusza do bitwy w kolczudze i hełmie z nosalem, dzierżąc tarczę jeździecką oraz miecz. Architekturze w Królestwie Północy przyświeca jeden główny cel ‒ obrona. Dlatego Midlandczycy wznoszą umocnione miasta i kamienne fortece, które od zarania dziejów pozwalały im przetrwać ataki pogan.

Chwalebnym celem Midlandczyków jest walka z niegodnymi Azebami z południa i pogańskimi wyznawcami Chorta. Chociaż wojna trwa od wieków, a obie strony dokonują najazdów w imię walki z niewiernymi, wciąż nie widać wyraźnego zwycięzcy tego konfliktu. Obecnie narody te zachowują kruchy rozejm, zwany Pokojem Haniebnym. Na jego mocy we władaniu Azebów pozostają tereny, które podbili. Największą hańbą jest utrata Pańskiej Przystani ‒ świętego dla Midlandczyków miasta, które najeźdźcy zburzyli po rocznym oblężeniu. Ponadto Midland stracił Duklę i Posawę, lenne księstwa oddzielające Królestwo Północy od Azebii oraz Skałę Pielgrzyma ‒ ostatni na południu bastion dzieci Praojca. Traktat ten był wszakże koniecznością ‒ armie Logres i Wenedii niemalże przestały istnieć, zaś król Karloman III kona od ran odniesionych na polu bitwy.

Od czasów niesławnego Zrównania Waltera, kiedy to siły królewskie wymordowały wszystkich Ismirów żyjących w mieście Tenebrok, napięte są również stosunki Midlandu ze Styrborgiem. Nawet światłe rządy Olwina II, zwanego Świętym, nie przyniosły efektu ‒ żądni zemsty Ismirowie wciąż szarpią granice Logres, osłabiając królestwo wyniszczone wojną z Azebami.

Krainy

Najważniejszą prowincją Midlandu jest Logres, której monarcha nosi tytuł Króla Północy. Dynastia władająca Logres to Robertyngowie - potomkowie Roberta, którego spór z bratem Bolestem doprowadził do podziału Midlandu na Logres i Wenedię. Skutkiem tego były wielowiekowe walki o władzę w Midlandzie, które zakończyło powstanie unii, a w przyszłości złożenie przez Wenedię hołdu lennego królowi Logres. Od tego czasu Wenedia zobowiązana jest wspomóc Logres podczas krucjat i w przypadku krucjaty lub najazdu Azebów.

Północym sąsiadem Logres i Wenedii jest Styrborg ‒ państwo Ismirów, którzy przybyli z Nordheimu na wybrzeża Midlandu.

Na południu leżą górzyste księstwa Dukla i Posawa, które, po wiekach intryg, przyłączyły się do Midlandu. Obecnie znajdują się we władaniu Azebów.

Największą osobliwością w Midlandzie są Nawy ‒ pradawne świątynie wybudowane w miejscach, gdzie spadły miecze Gelianda, mające służyć bohaterom Praojca. Zostało bowiem powiedziane, że gdy nadejdzie kres czasu, wysłannicy Pana Ludzi dobędą świętej broni i ruszą do ostatniej bitwy.

W późniejszych czasach możnowładcy fundowali następne kaplice, w których umieszczali własną broń.